Portret

"We leren steeds bij, kennis kent geen grenzen."

Wat spreekt je aan in je job?

Ik hou ervan projecten op te zetten en die te delen met mannen en vrouwen. Ik vind het altijd boeiend om intelligentie en kennis te koppelen aan menselijke competenties ten dienste van een project. Op die manier is de cirkel rond. Door mensen en ideeën samen te voegen, kunnen we vooruitgang boeken!

Waaraan doet “grenzen overschrijden” je denken? 

Ik heb altijd al grenzen overschreden, ik heb immers in verschillende landen gewoond. Ik ben geen Fransman. Ik probeer deel uit te maken van het land waar ik op dat ogenblik verblijf, ik probeer me volledig onder te dompelen. Wanneer je je openstelt voor de andere, dan krijg je veel terug en kan je veel leren. Waarom zou je de wereld willen afschermen? Waarom zou je jezelf willen afschermen?

Welk aspect van de Eurometropool doet je hart sneller slaan? 

Een blauw vlasveld. Vlas omdat het symbool staat voor aarde, voor textiel, voor kwaliteit. De blauwe kleur van een vlasveld is fantastisch, prachtig. Bovendien zijn blauwe vlasvelden uniek, je ziet die niet in het zuiden!

Wat kan je nog verrassen aan de andere kant van de grens? 

We leren steeds bij, kennis kent geen grenzen. Volgens mij zijn er verschillende vormen van ontdekking: de verwondering bij de eerste ontdekking en de verrassing dat men zaken op een andere manier ziet bij de volgende ontdekkingen. Ik zal dit illustreren aan de hand van een tragisch en tegelijkertijd buitengewoon voorbeeld: na de aanslagen in Zaventem van vorig jaar, kregen wij enorm veel Belgen over de vloer. Het relationele verschil met de Belgische klanten was aanzienlijk: ze waren gelukkig, kalm en pragmatisch, ondanks de gebeurtenissen. Dat was buitengewoon. Dit leert ons dat samenhorigheid en levensvreugde het welzijn en de competenties bevorderen.

Wat droom je voor de toekomst? 

Ik denk dat er al veel sleutels voor succes aanwezig zijn. We moeten onze ideeën stroomlijnen om de Eurometropool verder te ontwikkelen op basis van hetgeen reeds bestaat. De geschiedenis is onze toekomst! Wanneer we een project opzetten, zeg ik vaak dat de eerste en de laatste kilometers de belangrijkste zijn, maar tevens de moeilijkste om te visualiseren. Wanneer je de laatste kilometer niet ziet, dan dreig je het project in gevaar te brengen.